Selger 329: Det er så vondt å bli oversett.

Selger 329 - selger av bladet = Oslo, er hovedperson i filmen med navnet "Selger 329"  som hadde premiere på Filmens Hus i Oslo i dag 13.april. "Selger 329" har et navn: Knut Olav Brurud-Johannessen.

Kongen takket ja til å være på premieren, og dronninga ba seg selv med. Honnør for det! Som takk fikk hun klem på begge kinn av hovedpersonen.

Slik oppmerksomhet er ikke hverdagskost for Brurud - Johannessen. Til Vårt Land sier han: Det er så vondt å bli oversett. Tenk om flere kunne si hei tilbake når jeg hilser.

Hvorfor er det så vanskelig å si hei når han hilser, tenker jeg, vel tilbake i stua etter en dagstur til Oslo der jeg så selgerne. Er selgerne en trussel? Unngår vi blikket for å slippe å kjøpe bladet? Eller er det en slags forlegenhet som får mange til å snu seg bort - et ønske om ikke å se hverdagen til selgeren? Eller er det det fremmede som skremmer oss, det som er annerledes?

På hjemturen leste jeg "Saras nøkel" av Tatiana de Rosnay. Fransk politi var med på å deportere tusenvis av jøder i Frankrike under krigen. I ettertid legges all skyld på nazistene. Når de ble spurt hvordan de kunne laste barn og mødre inn i kuvogner og sende dem vekk, bare fordi de var jøder, svarte de at det var på ordre fra tyskerne. Men hvordan kunne det franske politiet og naboene la det skje? Jo, de mente at jødene var annerledes. Det endte fryktelig galt.

Er de så annerledes de som selger  = Oslo? Les:  Kven er dei narkomane?

Flere innlegg om å bli sett: Se under siden: Sawubona

Kven er "dei narkomane"?

"Dei narkomane har øydelagt liva sine".
Kven har ikkje svært så klare oppfatningar av kven som er blitt narkomane og ikkje minst kvifor dei er blitt det. Men om me ser nokre år fram i tid og ser kven som er avhengige av narkotiske stoff, vil me truleg få nokre overraskingar.

Livet har lært meg at eg kunne ha blitt ein av dei, og fordi eg har oppdaga det, vonar eg at eg kan unngå å bli det.

I ein episode av Puls for noko tid sidan møtte med to menn og ei kvinne som gjekk på metadon. Bakgrunnen deira blei ein vekkar for meg. Den eine kvinna var vel etablert. Ho tok ein operasjon og starta med smertelindring med tablettar etterpå. Den eine mannen hadde vore på landslaget i turn. Etter ein kneskade var han også over på smertestillande medisin.

Så langt er det svært så mange av oss som har gått same vegen. Så fortalde desse to korleis smertene og situasjonen gjorde at dei trengte medisin i lang tid, og korleis dei ikkje makta å trappa ned. Så enda dei med å bli avhengige først av medisinen legen hadde skrive ut, seinare sterkare stoff.

Etter tre operasjonar var eg på føtene att og sat i eit styremøte. Ein mann eg har stor respekt for, bøygde seg over bordet til meg og kviskra: - Nyttar du smertestillande? - Ja, av og til, svara eg som sant var. - Det gjorde eg og, sa han. - Eg måtte på avvenning. No går det bra.

På plass på jobb att i administrasjonen på eit sjukehus, med mange legar rundt meg i kvardagen, fekk eg eit forsiktig spørsmål: - Må du ta smertestillande for å klara arbeidsdagen her? Svaret var det same: - Ja, av og til. Blikket eg då fekk og den litt alvorlege kommentaren gjorde inntrykk: - Det er ikkje meininga å ta slike tablettar som du har for å gå på jobb. Det er for å få betre livskvalitet.

Eg er ute av faresona, trur eg. Men eg har fått meg ein støkk i livet. Derfor har eg eit ynskje om å signalisera til andre at dette er leik med elden. Samstundes vil eg ikkje klandra dei som gav meg reseptane. Eg fekk ingen dårlege råd. Eg ynskjer heller ikkje at nokon skal la vera å ta smertestillande som treng det. Kva er då bodskapen min? Kanskje berre det å minna om at det er kort veg frå bruk til misbruk. Kan henda det faktisk ikkje er noko markert skilje på den vegen. Det berre går over frå å vera det eine til å bli det andre.
Dessutan er det nyttig for meg - og kanskje for andre - å nyansera synet på kva som kan øydeleggja livet og gjera kvardagen svært så vanskeleg.

Og frå barndomen er eg opplært i den omvendte myrsnipeteorien, så eg vit at det kan henda meg. Det er ingen av oss som i utgangspunktet kan seia at det ikkje er så farleg, det gjeld ikkje meg. Eg skal klara meg.

Brukerstyrt Personleg Assistent, BPA, - Kva er det og kva skjer med ordninga?

Teksten er endra 9.4.

Brukarstyrt personleg assistent, BPA, har gitt mange funksjonshemma ein betre kvardag. Dersom Arbeidarpartiet no ikkje stiller representantane sine fritt til å røysta slik dei vil i denne saka, kan ordninga bli innsnevra. Statsråden går inn for å ikkje rettighetsfesta ordninga, etter å ha arbeidd med saka i årevis. I dag skal kommunen ha eit tilbod, men den einskilde har ikkje rett på assistent.

I dag kan ein klaga tildelinga inn for fylkesmannen. Dette vil regjeringa ta vekk. Dermed har ein ikkje høve til å få vurdert saka av andre enn dei som sit på pengesekken.

Manneråkutvalget, som såg på funksjonshemma sin status i samfunnet, sa det slik i NOU 2001:22: ”Politikk for funksjonshemmede er i ytterste konsekvens et spørsmål om demokrati. Det handler om retten til å delta i samfunnslivet, og om at alle mennesker har det samme menneskeverd”.

Slik ordskiftet no går, har me på ingen måte inntrykk av at det dreier seg om demokrati og menneskeverd i praksis, men om ein kamp om kommunal fridom over eigne midlar. Det er for gale, ja, reint pinleg i den store samanhengen.

I dag 9.april var saka framme på lansdmøtet i Arbeidarpartiet, og det mangla ei einaste røyst på å gje ein indiviuduell rett, dette trass i at helseministeren har sagt nei til dette. Landsmøtet samla seg om ei formulering om å arbeida fram mot å gje ein rett innanfor kostnadsramma som er idag ved å drøfta ordninga med KS og funksjonshemma sine organsisajonar.

AP sitt landsmøtvedtak gjekk heldigvis i rett retning,  men det er eit stykke fram mot målet.

Korleis er tilbodet i dag?
Ressursenter for omstilling i kommunen, RO, gir informasjon om tenesta på http://www.ro.no/bpa.htm
Der står det mellom anna

I § 4-2a heter det: ”De sosiale tjenester skal omfatte praktisk bistand og opplæring, herunder brukerstyrt personlig assistanse, til dem som har et særlig hjelpebehov på grunn av sykdom, funksjonshemming, alder eller av andre årsaker”.

Dette betyr at kommunen plikter å ha ordningen BPA. Det innebærer også at brukeren kan påklage et kommunalt avslag på søknad om BPA til fylkesmannen. Brukeren vil innenfor den vedtatte timerammen i enkeltvedtaket selv organisere den praktiske bistanden ut fra sine behov. Dette skal skje i samsvar med arbeidsmiljølovens bestemmelser om arbeidstid og jobbkrav.

Brukeren kan styre alle timene sine selv, eller kombinere brukerstyrt personlig assistanse med for eksempel nattjeneste i kommunens regi – hvis vedkommende trenger bistand på den tiden av døgnet. All erfaring viser imidlertid at ordningen fungerer mest fleksibelt når brukeren styrer de fleste timene selv.

Juni: Likevel lovfestet brukerstyrt personlig


Frå bloggen min om same tema:
Kvifor er det så få som bryr seg om dei brysame

Hva om det var deg? skriv Bent Høie, og viser kva ordninga går ut på: http://benthoie.vgb.no/2011/04/07/hva-om-det-var-deg/

Skjebnedag for funkjonshemmede, seier Laila Dåvøy http://bit.ly/ebgePN

Nokre uføre er det verre å koma ut av enn andre

Denne bloggen fekk namnet "Ut av uføre(t)" og skulle handla om å bli ufør, vera ufør og koma bort frå statusen som ufør, alt med eit trygt sjølvbilete.

Så stopper eg opp i kvardagen, og ser at det er nokre uføre som det er verre å koma ut av enn andre, og for dei fleste: også verre å bli verande i. Eg tenkjer på det å bli avhengig av narkotiske stofff.

Då går tankane fort til dei som må ty til kriminalitet for å sikra pengar til kjøp av narkotika og til "kvitsnippmisbrukarane" som har ein fin fasade.

Alt dette har eg distanse til, men så veit eg: Det kunne ha vore meg i fylgje den omvendte myrsnipefilosofien  fordi eg har vore i ein sitausjon der eg har sterk medisin i lomma. Då gå det opp for meg at eg treng eit nyansert syn på kva det er som kan gjera oss narkomane. Tankane resulterte i eit innlegg på verdiebatt .no: http://www.verdidebatt.no/debatt/cat8/subcat8/thread139660/

Legg gjerne att ein kommentar på Verdiebatt.no eller i kommentarfeltet under.

Selde Megafon - opplevde seg gjennomsiktig

Kjersti Mjør, journalist i Bergens Tidende, var truleg van med å møte blikket til folk, og blei møtt med helsingar og venlege ord. Så stilte ho seg opp for å selja Megafon, og opplevde brått å bli gjennomsiktig.

Ein nyttig lærepenge.

Det finnest mange gjennomsiktige menneske rundt oss.

Andre innlegg om same tema:
Usynleg for mi skuld
Det viktigaste eg lærte av Jon Lilletun  - og far min
Borten Moe har sett "de som ikke synes"

Når ein ikkje meistrer meistringa, kva då?

Hippokrates sa; "Det interessante er ikke hvilken sykdom en person har, men hvilken person som har sykdommen".

Javel.
Då vil eg vera ein person som meistrar å leva med sjukdomen.
Eg vil også vera ein person som meistrer sjølve sjukdomen,
smertene, plagene og avgrensingane som fylgjer med.

Eg vil vera ein flink sjuk.
Og så lenge eg er ein flink sjuk,
får eg klapp på skuldra, oppmuntring,
- til og med respekt(?)

Men når eg kjenner at eg ikkje meistrer å meistra så mykje lenger,
då lukker eg augo
og ser at eg heng i ei line,
høgt over eit djuv.
Eg tviheld på lina,
for dersom eg slepp taket,
vil eg falla
langt, langt ned.

Når eg når botnen
er det berre ei oppgåve som ventar meg:
å klatra opp att

Den omvendte myrsnipefilosofien

Ei myrsnipe møtte ein jeger. Han lova å ikkje skyta ungane hennar; dei vakraste fuglungane i skogen skulle det vera. Det kunne ikkje vera råd å ta feil.

Jegeren skaut. Han trefte dei fugane han sikta på, men bomma på kven som var dei finaste fuglane i skogen.

"Det kunne vore ein av våre", var kommentaren me fekk høyra heime då det blei fortald om andre ungdomar som det ikkje hadde gått så bra for, - også om dei var komne retteleg i uføret.


Same tema:
Det viktigaste eg lærte av Jon Lilletun - og far min

"Vi har ingenting imot at du tar verv som ordfører etter kommende valg!"

Eg har fått eit brev som startar med denne positive utsegna: Ingenting imot at eg tar vervet som ordførar. Ikkje verst. Eg blei ordførar for 16 år sidan, men fekk ingen slike brev eit halvt år før den gongen.

Så kjem heller ikkje brevet frå ein med røysterett, det kjem frå forsikringssselskapet mitt, KLP. I samband med at eg stiller til val, har eg skissert nokre ordningar som må til om eg skal vera ordførar, og spurt Nav og KLP om dette er i tråd med regelverket deira.

Svaret frå Nav var positivt. Der fekk eg også vita korleis eg kan prøva meg i anna arbeid dersom helsa held fram og betrar seg yttarlegare. I KLP var dei altså også svært positive, og var allereie komne til etter valet; Dei fortalde meg at eg då ville vera innmeld i KLP att sidan det også var pensjonsselskapet til kommunen til liks med min forrige arbeidsgjevar.Det var nesten så eg fekk ei kjensle av at nokon trur dette kjem til å gå bra! Ein kan bli betre i både rygg og bein av mindre! I alle fall forbigåande.

KLP la også til at det var råd å prøva seg i arbeid utan å mista rettane , ikkje berre i nav, men også i hjå dei. Nyttig å vita. Elles kjem ikkje informasjonen rekande på ei fjøl. Så er det berre å vona at ryggen ikkje sviktar meg, no som så mange vil leggja til rette for aktivitet. Det er klapp på skuldra å få overalt.

Likevel går eg med ei svak uro for kva som vil dukka opp på TV 2 med det fyrste. Dei lager eit oppslag med ordførarkandidatar som er uføre. Eg hadde ein lang samtale med dei, og dei ville nytta meg som døme i programmet. Men så kom dei til at eg ikkje er representativ. Eg er jo truleg på veg ut i arbeid att, uavhengig av valet. Eg er glad eg ikkje blir eksponert i programmet, men eg vil bli nemnd med namn, og det kan vera nok til ein runde med negativ merksemd. Andre som stiller til val og er uføre i dag, har fått negative reaksjonar rundt i landet, også frå eigne partimedlemmer. No kjenner ikkje eg deira situasjon, men eg kjenner meg sjølv, mine planar for korleis eg vil gjera det, og eg kjenner ordførarkvardagen, sidan eg har vore i stolen før. Vinklinga i programmet vil sjølvsagt vera avgjerande for haldningane det skaper, så det er berre å vente å sjå. No er i alle høve det formelle i orden. Og så skal det vera eit val, før me veit korleis det heile endar. Det er greitt å ta denne runden med informasjon og reaksjonar no i god tid før val og valkamp, slik at me får konsentrera oss om lokale saker i valkampen, og om valresultatet tilseier det, kan me konstituera oss etter valet utan eit forstyrrande ordskifte om slike spørsmål som dette.

Det er nifst å nærma seg arbeidslivet att, særleg fordi det ikkje er kjekt å skuffa nokon dersom det skulle visa seg at helsa ikkje held i lengda likevel. Men ein kan ikkje hoppa over eit djup i to mindre byks. Ein må ta det i eitt!http://marittotland.blogspot.com/2011/02/ordfrarkandidat.html

Usynleg - for mi skuld

Eg lærte heime at eg skulle helsa fint på alle dei eg møtte som eg kjende. Eg lærte til og med å neia for læraren, også om eg sykla. Å neia, ståande på ein sykkel, går altså an. Eg har prøvd.

Ikkje alle eg helste på, helste tilbake. Det melde eg tilbake til mor mi, som hadde det gode svaret eg har hatt i bakhovudet seinare i livet: Held fram med å helsa du. Helser dei ikkje tilbake, er det dei som er dumme.
Dette gjekk fint. Eg helste på gamal og ung, og det var etterkvart få som fekk stempelet "dumme".

Så gjekk det nokre år. Eg blei tenåring. Og heldt fram med å helsa. Men ein kveld opplevde eg noko som var nytt for meg. Eg helste, men mannen helste ikkje tilbake. Og noko fortalde meg at det ikkje var for at denne mannen var dum. Det var som om han vende seg bort i eit ynskje om å vera usynleg.
Eg kjende mannen godt, svært godt faktisk. Men når eg tenker meg om, no mange tiår etterpå, hadde me nok berre vore saman i trygge samanhengar, der berre familiane våre hadde vore i lag. Eg hadde nok ikkje møtt han på gata før.

Det var nok sårt over dette møtet. Eg grunna over kvifor han oppførte slik han gjorde, og kom til at han let vera å helsa, for at eg skulle sleppa å visa at eg kjende han.
Han hadde eit så lågt sjølvbilete at han gjorde seg usynleg, for mi skuld.

Eg fekk aldri høve til å bli så godt kjend med han som vaksen at eg kunne vera med å visa med min måte å møta han på, at han var verd å møta, verd å kjenna. Han valde å ikkje gå på gatene så mykje lenger. Han valde faktisk å bli heilt usynleg. Han valde å ikkje leva.

Me kan studera og drøfta kommunikasjon, sosiale medier, naboforhold og byplanlegging stolpe opp og stolpe ned. Gløymer me å sjå kvarandre, er det viktigaste gløymt.

Det er langt frå å vera litt sjuk til litt frisk

"Nøkkelen er å få til en endring er å oppheve skillet mellom det å være helt frisk og på jobb eller det å være helt syk og fraværende", sa Jens Stoltenberg.

Dette er gode tankar, og langt på veg gjer desse orda jobben sin: Dei får oss til å tenkja oss om og leita etter differensierte løysingar der det er rom for å yta etter evne, både når det gjeld tempo og arbeidstimar, dersom det fører til at fleire i større grad kan vera i arbeid. Det gir ein sunnare samfunnsøkonomi, eit sunnare sjølvbilete og ein meir sosial kvardag for mange.

Men tanken fører oss fort vidare: Ikkje heilt sjuk? Neivel? Då kan ein vel nytta alt det ein har av restarbeidsevne? Ja, dersom arbeidet er slik art at det er råd og få det til, så er det svært bra. Men ikkje alle kan tilpassa arbeidet etter dagsformen. Då kan denne velmeinte påstanden få ein bismak.

Det er nemleg slik at om det ikkje er eit problem å vera litt sjuk og på jobb, så er det ikkje like enkelt å vera litt frisk og på jobb. Og slik eg ser det er det her utfordringa ligg. Eg trur ikkje det er mange som er til dømes litt sjuke og uføre. Dei som er litt sjuke er dei som tar ut alle dagane dei har rett på med eigamelding, utifrå tanken at dette er "deira dagar". Og det er altså korttidsfråveret arbeidsgjevarar flest strevar mest med.
Langtidsfråver, dei som er på veg over i uførestønad er berre litt friske. Mange av dei er sjuke på ein slik måte at det ikkje er lett å nytta "resthelsa". Forklaringa er enkel. I tillegg til ein del praktiske løysingar som må finnast, har kroppen sitt eige rekneskap. Om du ikkje har store smerter eller er hindra i all type arbeid, så fører kroniske smerter til at ein blir fysisk trøytt, så trøytt at det som ser ut til å vera restarbeidsevna går med til kvile. (i best fall til trening).-
Eg kverulerer ikkje med Stoltenberg i skrivande stund. Eg kranglar litt med meg sjølv. I ein fase der eg prøver å motivera meg til å gå tilbake til arbeidslivet etter 6 år som ufør, tenkjer eg at: Ja, eg skal vera ein av dei som maktar og ta fatt igjen. Eg kan i alle fall gjera ein liten del av eit årsverk. Samstundes kjem rekylen så snart eg trappar opp tempoet litt: Smerten aukar, og eg blir minna om min eigen definisjon på kroniske smerter: Når du prøver å konsentrera deg om noko og maktar det, sjølv med smerter liggjande og dura i bakgrunnen, kan du berre halda fram. Då har du berre litt vondt. Når duringa og stikkinga tar fyrsteplassen i tankar og kjensler, har smerten tatt over og du må setja helsa fyrst, så arbeid. Det er då det er provoserande (iallfall litt) å bli minna om statsministeren sine ord.